به گزارش سرویس سیاسی خط فارس، بر اساس شنیدهها و گزارشهای میدانی، یکی از فهرستهای قابل توجه این دوره، لیست «شهر» است؛ فهرستی که با محوریت مدیران و کارکنان فعلی و سابق شهرداری شیراز شکل گرفته و بهنوعی نماینده بدنه اجرایی مدیریت شهری محسوب میشود. این ترکیب، اگر نهایی شود، میتواند معادلات رقابت برای تصاحب ۱۳ کرسی شورا را تحت تأثیر قرار دهد.
مزیت اجرایی یا تعارض منافع؟
مزیت اصلی این گروه، آشنایی نزدیک با سازوکارهای شهرداری و چالشهای عینی شهر است؛ از ترافیک و پسماند گرفته تا بازآفرینی بافت فرسوده و توسعه زیرساختها. در شرایطی که بخشی از افکار عمومی از منازعات سیاسی و شعارهای کلی فاصله گرفته و به دنبال راهحلهای عملی است، چنین رویکردی میتواند برای رأیدهندگان جذاب باشد؛ بهویژه در محلههای کمتر برخوردار که اولویت اصلی، خدمات شهری قابل لمس است.
با این حال، برای ناظران سیاسی یک پرسش کلیدی نیز مطرح است: آیا حضور گسترده نیروهای وابسته به شهرداری در شورا، به تقویت کارآمدی میانجامد یا زمینه تعارض منافع و کاهش نقش نظارتی شورا را فراهم میکند؟
شورای شهر طبق قانون، نهاد ناظر بر عملکرد شهرداری است و هرگونه همپوشانی ساختاری میتواند حساسیتبرانگیز باشد.
رقابت در زمین شبکههای اجتماعی و محلات
در سیستم اکثریتی انتخابات شورای شهر شیراز، موفقیت هر لیست بیش از هر چیز به انسجام تشکیلاتی و کمپینهای محلی وابسته است. در این میدان، جریانهای اصولگرا با ائتلافهای شناختهشده، طیفهای اصلاحطلب و همچنین چهرههای مستقل ایدهمحور نیز حضور فعال دارند.
رقابت اصلی نهفقط در ستادهای مرکزی، بلکه در شبکههای اجتماعی و ارتباط مستقیم با محلات رقم خواهد خورد.
لیست «شهر» اگر بتواند سرمایه اجتماعی خود را از سطح بدنه اداری به سطح محلات منتقل کند، شانس کسب سهم قابل توجهی از کرسیها را خواهد داشت؛ اما در غیر این صورت، صرف سابقه اجرایی تضمینکننده رأی نخواهد بود.
ورود فهرستی با محوریت نیروهای اجرایی، نشانهای از تغییر گفتمان در مدیریت شهری شیراز است؛ تغییری از سیاستورزی صرف به سمت مدیریت پروژهمحور و نتیجهگرا. برای سیاسیون، این پیام روشن است: مطالبات امروز شهروندان بیش از هر زمان دیگری بر کارآمدی، شفافیت و پاسخگویی متمرکز است.
این انتخابات میتواند مشخص کند که آیا شهروندان شیرازی ترجیح میدهند شورای آینده چهرهای سیاسیتر داشته باشد یا اجراییتر.
نتیجه هرچه باشد، یک نکته قطعی است و آن اینکه شورا دیگر نمیتواند صرفاً تریبون باشد؛ باید اتاق تصمیمگیری مؤثر برای حل مسائل روزمره شهری باشد.
- نویسنده : رضا کوهی
